רְאֵ֨ה יְהוָ֤ה כִּֽי־צַר־לִי֙ מֵעַ֣י חֳמַרְמָ֔רוּ נֶהְפַּ֤ךְ לִבִּי֙ בְּקִרְבִּ֔י כִּ֥י מָר֖וֹ מָרִ֑יתִי מִח֥וּץ שִׁכְּלָה־חֶ֖רֶב בַּבַּ֥יִת כַּמָּֽוֶת׃ (ס)
זע, גאָט, װי מיר איז ענג, מײַנע אינגעװײד ברענען, מײַן האַרץ קערט זיך איבער אין מיר, װײַל װידערשפּעניקן האָב איך װידערשפּעניקט; דרױסן נעמט אַװעק די שװערד, אין הױז איז װי דער טױט.
Lamentations
Her blood was on her skirts [i.e., she sinned openly]. She did not bethink herself of her latter end, wherefore she has fallen awesomely, with none to console her. See, O L-rd, my affliction, for the foe has grown bold.
Hosea
Comment pourrais-je te livrer, Ephraïm, te trahir, Israël? Comment te rendrais-je semblable à Admâ, te traiterais-je à l’égal de Ceboïm? Mon cœur se soulève dans mon sein, mes regrets se réveillent ensemble.
Exodus
The king of Egypt was told that the people had fled. Pharaoh and his servants had a change of heart regarding the people, and they said, “What have we done? [How did] we release Israel from serving us?