כִּ֣י ׀ הִנֵּ֣ה הָאֶ֗בֶן אֲשֶׁ֤ר נָתַ֙תִּי֙ לִפְנֵ֣י יְהוֹשֻׁ֔עַ עַל־אֶ֥בֶן אַחַ֖ת שִׁבְעָ֣ה עֵינָ֑יִם הִנְנִ֧י מְפַתֵּ֣חַ פִּתֻּחָ֗הּ נְאֻם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וּמַשְׁתִּ֛י אֶת־עֲוֺ֥ן הָאָֽרֶץ־הַהִ֖יא בְּי֥וֹם אֶחָֽד׃
װאָרום אָט איז דער שטײן װאָס איך האָב געלײגט פֿאַר יהוֹשוען אױף דעם אײן שטײן זײַנען זיבן אױגן. זע, איך קריץ אױס זײַן אױסקריצונג, זאָגט גאָט פֿֿון צבָֿאוֹת; און איך װעל אָפּטאָן די זינד פֿֿון דעם דאָזיקן לאַנד אין אײן טאָג.
Zechariah
Il reprit et me parla en ces termes: "Ceci est la parole de l’Éternel à Zorobabel: Ni par la puissance ni par la force, mais bien par mon esprit! dit l’Éternel-Cebaot.
Zechariah
Qu’es-tu, grande montagne, devant Zorobabel? une simple plaine. Qu’il amène la pierre du faîte au milieu des acclamations: "Qu’elle est belle! Qu’elle est belle!"