בָּעֵ֣ת הַהִ֗יא דִּבֶּ֣ר יְהוָה֮ בְּיַ֣ד יְשַׁעְיָ֣הוּ בֶן־אָמוֹץ֮ לֵאמֹר֒ לֵ֗ךְ וּפִתַּחְתָּ֤ הַשַּׂק֙ מֵעַ֣ל מָתְנֶ֔יךָ וְנַעַלְךָ֥ תַחֲלֹ֖ץ מֵעַ֣ל רַגְלֶ֑יךָ וַיַּ֣עַשׂ כֵּ֔ן הָלֹ֖ךְ עָר֥וֹם וְיָחֵֽף׃ (ס)
אין יענער צײַט האָט גאָט גערעדט דורך ישַעיָהו דעם זון פֿון אָמוצן, אַזױ צו זאָגן: גײ, און זאָלסט אָפּבינדן דאָס זאַק פֿון דײַנע לענדן, און דײַן שוך זאָלסטו אַראָפּציִען פֿון דײַן פֿוס. האָט ער אַזױ געטאָן: אַרומגעגאַנגען נאַקעט און באָרװעס.
Isaiah
Car dès longtemps le Tofet est tout prêt; il a été disposé, lui aussi, profond et large, pour le roi, avec son bûcher allumé, où le bois abonde et que fait flamber le souffle de l’Éternel, tel qu’un torrent de soufre.