וַיֻּגַּד֙ לְמֶ֣לֶךְ מִצְרַ֔יִם כִּ֥י בָרַ֖ח הָעָ֑ם וַ֠יֵּהָפֵךְ לְבַ֨ב פַּרְעֹ֤ה וַעֲבָדָיו֙ אֶל־הָעָ֔ם וַיֹּֽאמרוּ֙ מַה־זֹּ֣את עָשִׂ֔ינוּ כִּֽי־שִׁלַּ֥חְנוּ אֶת־יִשְׂרָאֵ֖ל מֵעָבְדֵֽנוּ׃
איז אָנגעזאָגט געװאָרן דעם מלך פֿון מצרַיִם, אַז דאָס פֿאָלק איז אַנטלאָפן, און דאָס האַרץ פֿון פַּרעהן און פֿון זײַנע קנעכט איז פֿאַרקערט געװאָרן אַקעגן דעם פֿאָלק, און זײ האָבן געזאָגט: װאָס האָבן מיר דאָ געטאָן, װאָס מיר האָבן אַװעקגעלאָזן ישׂראל פֿון אונדז צו דינען?
Lamentations
See, O L-rd, that I am afflicted; my innards are shriveled. My heart is overturned in my midst, for I have deeply rebelled. Outside, the sword bereaved; inside [it was] like death.
Exodus
Pharaoh’s servants said to him, “How long will this [man] be a menace to us? Send these men out and let them worship Adonoy, their God. Did you not yet realize that Egypt is [being] destroyed?”
Exodus
[Pharaoh] called for Moshe and Aharon that night and said, “Set out! Get out from among my people, both you and the B’nei Yisrael. Go worship Adonoy as you have said [requested].