וַיֹּ֤אמֶר יִפְתָּח֙ אֲלֵיהֶ֔ם אִ֣ישׁ רִ֗יב הָיִ֛יתִי אֲנִ֛י וְעַמִּ֥י וּבְנֵֽי־עַמּ֖וֹן מְאֹ֑ד וָאֶזְעַ֣ק אֶתְכֶ֔ם וְלֹֽא־הוֹשַׁעְתֶּ֥ם אוֹתִ֖י מִיָּדָֽם׃
האָט יפֿתּח צו זײ געזאָגט: אין גרױס שטרײַט בין איך געװען, איך און מײַן פֿאָלק, מיט די קינדער פֿון עמון, און איך האָב אײַך גערופֿן, און איר האָט מיך ניט געהאָלפֿן פֿון זײער האַנט.
תרגום יונתן
וַאֲמַר יִפְתָּח לְהוֹן אֱנַשׁ דִין הֱוֵיתִי אֲנָא וְעַמִי וּבְנֵי עַמוֹן לַחֲדָא וּבְעֵית אֲנָא מִנְכוֹן וְלָא פְרַקְתּוּן יָתִי מִיֶדְהוֹן: