ז וַיֵּלְכוּ֙ חֲמֵ֣שֶׁת הָאֲנָשִׁ֔ים וַיָּבֹ֖אוּ לָ֑יְשָׁה וַיִּרְא֣וּ אֶת־הָעָ֣ם אֲשֶׁר־בְּקִרְבָּ֣הּ יוֹשֶֽׁבֶת־לָ֠בֶטַח כְּמִשְׁפַּ֨ט צִדֹנִ֜ים שֹׁקֵ֣ט ׀ וּבֹטֵ֗חַ וְאֵין־מַכְלִ֨ים דָּבָ֤ר בָּאָ֙רֶץ֙ יוֹרֵ֣שׁ עֶ֔צֶר וּרְחֹקִ֥ים הֵ֙מָּה֙ מִצִּ֣דֹנִ֔ים וְדָבָ֥ר אֵין־לָהֶ֖ם עִם־אָדָֽם׃
7 זײַנען די פֿינףֿ מענער געגאַנגען, און זײ זײַנען געקומען קײן ליש, און האָבן געזען דאָס פֿאָלק װאָס אין איר – װי זי זיצט אין זיכערקײט, אַזױ װי דער שטײגער פֿון די צידונים, רויִק און זיכער, און ניטאָ אין לאַנד אַ מאַכטהאָבער װאָס זאָל אין עפּעס קריװדען, און זײ זײַנען װײַט פֿון די צידונים, און האָבן ניט קײן פֿאַרקער מיט אַ מענטשן.