איכה 5

קאַפּיטל 5

א זְכֹ֤ר יְהוָה֙ מֶֽה־הָ֣יָה לָ֔נוּ הביט [הַבִּ֖יטָה] וּרְאֵ֥ה אֶת־חֶרְפָּתֵֽנוּ׃
1 געדענק, גאָט, װאָס איז געשען צו אונדז, קוק און זע אונדזער שאַנד.
ב נַחֲלָתֵ֙נוּ֙ נֶֽהֶפְכָ֣ה לְזָרִ֔ים בָּתֵּ֖ינוּ לְנָכְרִֽים׃
2 אונדזער נחלה איז איבערגעגאַנגען צו פֿרעמדע, אונדזערע הײַזער צו אַנדערע.
ג יְתוֹמִ֤ים הָיִ֙ינוּ֙ אין [וְאֵ֣ין] אָ֔ב אִמֹּתֵ֖ינוּ כְּאַלְמָנֽוֹת׃
3 מיר זײַנען יתוֹמים געװאָרן אָן אַ פֿאָטער, אונדזערע מוטערס װי אַלמנות.
ד מֵימֵ֙ינוּ֙ בְּכֶ֣סֶף שָׁתִ֔ינוּ עֵצֵ֖ינוּ בִּמְחִ֥יר יָבֹֽאוּ׃
4 אונדזער װאַסער טרינקען מיר פֿאַר געלט, אונדזער האָלץ קומט אונדז אָן פֿאַר געצאָלט.
ה עַ֤ל צַוָּארֵ֙נוּ֙ נִרְדָּ֔פְנוּ יָגַ֖עְנוּ לא [וְלֹ֥א] הֽוּנַ֖ח לָֽנוּ׃
5 אױף אונדזער נאַקן װערן מיר געיאָגט, מיר זײַנען מיד, און אונדז װערט ניט באַרוט.
ו מִצְרַ֙יִם֙ נָתַ֣נּוּ יָ֔ד אַשּׁ֖וּר לִשְׂבֹּ֥עַֽ לָֽחֶם׃
6 צו מִצרַיִם האָבן מיר אַ האַנט אױסגעשטרעקט, צו אַשור – זיך מיט ברױט צו זעטן.
ז אֲבֹתֵ֤ינוּ חָֽטְאוּ֙ אינם [וְאֵינָ֔ם] אנחנו [וַאֲנַ֖חְנוּ] עֲוֺנֹתֵיהֶ֥ם סָבָֽלְנוּ׃
7 אונדזערע עלטערן האָבן געזינדיקט, און זײַנען מער ניטאָ, און מיר טראָגן זײערע פֿאַרברעכן.
ח עֲבָדִים֙ מָ֣שְׁלוּ בָ֔נוּ פֹּרֵ֖ק אֵ֥ין מִיָּדָֽם׃
8 קנעכט געװעלטיקן איבער אונדז, ניטאָ קײן אױסלײזער פֿון זײער האַנט.
ט בְּנַפְשֵׁ֙נוּ֙ נָבִ֣יא לַחְמֵ֔נוּ מִפְּנֵ֖י חֶ֥רֶב הַמִּדְבָּֽר׃
9 מיט [אײַנשטעלן] אונדזער לעבן קריגן מיר אונדזער ברױט, פֿון װעגן דער שװערד פֿון מדבר.
י עוֹרֵ֙נוּ֙ כְּתַנּ֣וּר נִכְמָ֔רוּ מִפְּנֵ֖י זַלְעֲפ֥וֹת רָעָֽב׃
10 אונדזער הױט גליט װי אַן אױװן, פֿון װעגן די ברענונגען פֿון הונגער.
יא נָשִׁים֙ בְּצִיּ֣וֹן עִנּ֔וּ בְּתֻלֹ֖ת בְּעָרֵ֥י יְהוּדָֽה׃
11 װײַבער האָט מען געפּײַניקט אין צִיוֹן, יונגפֿרױען אין די שטעט פֿון יהודה.
יב שָׂרִים֙ בְּיָדָ֣ם נִתְל֔וּ פְּנֵ֥י זְקֵנִ֖ים לֹ֥א נֶהְדָּֽרוּ׃
12 האַרן זײַנען געהאַנגען געװאָרן פֿון זײער האַנט; פּנימער פֿון זקנים זײַנען ניט געשױנט געװאָרן.
יג בַּחוּרִים֙ טְח֣וֹן נָשָׂ֔אוּ וּנְעָרִ֖ים בָּעֵ֥ץ כָּשָֽׁלוּ׃
13 יונגעלײַט האָבן מילשטײנער געטראָגן, און ייִנגלעך האָבן אונטער האָלץ געשטרױכלט.
יד זְקֵנִים֙ מִשַּׁ֣עַר שָׁבָ֔תוּ בַּחוּרִ֖ים מִנְּגִינָתָֽם׃
14 זקנים האָבן פֿון טױער אױפֿגעהערט, יונגעלײַט פֿון זײער געזאַנג.
טו שָׁבַת֙ מְשׂ֣וֹשׂ לִבֵּ֔נוּ נֶהְפַּ֥ךְ לְאֵ֖בֶל מְחֹלֵֽנוּ׃
15 אױפֿגעהערט האָט די פֿרײד פֿון אונדזער האַרצן, פֿאַרקערט איז אין טרויער אונדזער טאַנץ.
טז נָֽפְלָה֙ עֲטֶ֣רֶת רֹאשֵׁ֔נוּ אֽוֹי־נָ֥א לָ֖נוּ כִּ֥י חָטָֽאנוּ׃
16 געפֿאַלן איז די קרױן פֿון אונדזער קאָפּ; װײ אונדז! װאָרום מיר האָבן געזינדיקט.
יז עַל־זֶ֗ה הָיָ֤ה דָוֶה֙ לִבֵּ֔נוּ עַל־אֵ֖לֶּה חָשְׁכ֥וּ עֵינֵֽינוּ׃
17 דערפֿאַר איז קראַנק אונדזער האַרץ, איבער דעם זײַנען פֿינצטער אונדזערע אױגן:
יח עַ֤ל הַר־צִיּוֹן֙ שֶׁשָּׁמֵ֔ם שׁוּעָלִ֖ים הִלְּכוּ־בֽוֹ׃ (פ)
18 איבער דעם באַרג צִיוֹן װאָס איז װיסט – פֿיקס גײען אום אױף אים.
יט אַתָּ֤ה יְהוָה֙ לְעוֹלָ֣ם תֵּשֵׁ֔ב כִּסְאֲךָ֖ לְדֹ֥ר וָדֽוֹר׃
19 דו, גאָט, טראָנסט אײביק, דײַן טראָן איז אױף דוֹר-דוֹרות,
כ לָ֤מָּה לָנֶ֙צַח֙ תִּשְׁכָּחֵ֔נוּ תַּֽעַזְבֵ֖נוּ לְאֹ֥רֶךְ יָמִֽים׃
20 פֿאַר װאָס פֿאַרגעסטו אונדז אױף שטענדיק, פֿאַרלאָזט אונדז אױף לאַנגע טעג?
כא הֲשִׁיבֵ֨נוּ יְהוָ֤ה ׀ אֵלֶ֙יךָ֙ ונשוב [וְֽנָשׁ֔וּבָה] חַדֵּ֥שׁ יָמֵ֖ינוּ כְּקֶֽדֶם׃
21 קער אונדז אום צו דיר, גאָט, און לאָמיר זיך אומקערן; באַנײַ אונדזערע טעג װי אַמאָל;
כב כִּ֚י אִם־מָאֹ֣ס מְאַסְתָּ֔נוּ קָצַ֥פְתָּ עָלֵ֖ינוּ עַד־מְאֹֽד׃<br><small>[השיבנו יהוה אליך ונשובה חדש ימינו כקדם]</small>
22 װאָרום אױב פֿאַראַכטן האָסטו אונדז פֿאַראַכט, האָסטו אָבער געצערנט אױף אונדז ביז גאָר.קער אונדז אום צו דיר, גאָט, און לאָמיר זיך אומקערן, באַנײַ אונדזערע טעג װי אַ מאָל.
פֿריִערדיקער קאַפּיטל