וַיֹּ֜אמֶר שַׂ֤ר הַסָּרִיסִים֙ לְדָ֣נִיֵּ֔אל יָרֵ֤א אֲנִי֙ אֶת־אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ אֲשֶׁ֣ר מִנָּ֔ה אֶת־מַאֲכַלְכֶ֖ם וְאֶת־מִשְׁתֵּיכֶ֑ם אֲשֶׁ֡ר לָמָּה֩ יִרְאֶ֨ה אֶת־פְּנֵיכֶ֜ם זֹֽעֲפִ֗ים מִן־הַיְלָדִים֙ אֲשֶׁ֣ר כְּגִֽילְכֶ֔ם וְחִיַּבְתֶּ֥ם אֶת־רֹאשִׁ֖י לַמֶּֽלֶךְ׃
Kepala para pegawai istana berkata kepada Daniel: “Aku takut kepada tuanku raja, yang telah menetapkan makanan dan minumanmu. Sebab mengapa ia harus melihat wajahmu lebih muram daripada anak-anak muda lain yang sebaya denganmu? Dengan begitu kalian akan membuat kepalaku terancam hukuman di hadapan raja.”
Saat ini belum ada tafsiran untuk ayat ini. Silakan coba lagi nanti.