Sofoniasza 3

ה֥וֹי מֹרְאָ֖ה וְנִגְאָלָ֑ה הָעִ֖יר הַיּוֹנָֽה׃

Biada przekornej i zbrukanej, stolicy ciemięztwa! 

לֹ֤א שָֽׁמְעָה֙ בְּק֔וֹל לֹ֥א לָקְחָ֖ה מוּסָ֑ר בַּֽיהוָה֙ לֹ֣א בָטָ֔חָה אֶל־אֱלֹהֶ֖יהָ לֹ֥א קָרֵֽבָה׃

Nie słucha żadnego głosu, nie przyjmuje napomnienia. Na Wiekuistym nie polega, do Boga swego się nie zbliża. 

שָׂרֶ֣יהָ בְקִרְבָּ֔הּ אֲרָי֖וֹת שֹֽׁאֲגִ֑ים שֹׁפְטֶ֙יהָ֙ זְאֵ֣בֵי עֶ֔רֶב לֹ֥א גָרְמ֖וּ לַבֹּֽקֶר׃

Książęta jej wewnątrz są jako lwy ryczące, sędziowie jej niby wilcy nad wieczorem, nieobgryzujące już i kości nazajutrz. 

נְבִיאֶ֙יהָ֙ פֹּֽחֲזִ֔ים אַנְשֵׁ֖י בֹּֽגְד֑וֹת כֹּהֲנֶ֙יהָ֙ חִלְּלוּ־קֹ֔דֶשׁ חָמְס֖וּ תּוֹרָֽה׃

Prorocy jej to lekkoduchy, obłudnicy; kapłani jej znieważają świętości, gwałcą zakon. 

יְהוָ֤ה צַדִּיק֙ בְּקִרְבָּ֔הּ לֹ֥א יַעֲשֶׂ֖ה עַוְלָ֑ה בַּבֹּ֨קֶר בַּבֹּ֜קֶר מִשְׁפָּט֨וֹ יִתֵּ֤ן לָאוֹר֙ לֹ֣א נֶעְדָּ֔ר וְלֹֽא־יוֹדֵ֥עַ עַוָּ֖ל בֹּֽשֶׁת׃

Ale Wiekuisty sprawiedliwy w niej, nie spełnia nieprawości: z każdym porankiem wyprowadza prawo Swoje na światło, nie chybia - złoczyńca jednak nie zna wstydu! 

הִכְרַ֣תִּי גוֹיִ֗ם נָשַׁ֙מּוּ֙ פִּנּוֹתָ֔ם הֶחֱרַ֥בְתִּי חֽוּצוֹתָ֖ם מִבְּלִ֣י עוֹבֵ֑ר נִצְדּ֧וּ עָרֵיהֶ֛ם מִבְּלִי־אִ֖ישׁ מֵאֵ֥ין יוֹשֵֽׁב׃

Zgładziłem narody, że osamotnione zostały blanki ich: opustoszyłem drogi ich, że nikt nie przechodzi: zburzone zostały ich miasta bezludne, odbieżane. 

אָמַ֜רְתִּי אַךְ־תִּירְאִ֤י אוֹתִי֙ תִּקְחִ֣י מוּסָ֔ר וְלֹֽא־יִכָּרֵ֣ת מְעוֹנָ֔הּ כֹּ֥ל אֲשֶׁר־פָּקַ֖דְתִּי עָלֶ֑יהָ אָכֵן֙ הִשְׁכִּ֣ימוּ הִשְׁחִ֔יתוּ כֹּ֖ל עֲלִילוֹתָֽם׃

Mówiłem: Gdybyś się tylko obawiała Mnie, przyjęła napomnienie, a wtedy nie przyszłaby zagłada na siedzibę jej, to wszystko, com postanowił o niej. Ale zaprawdę, tem gorliwiej kazili wszystkie postępki swoje! 

לָכֵ֤ן חַכּוּ־לִי֙ נְאֻם־יְהוָ֔ה לְי֖וֹם קוּמִ֣י לְעַ֑ד כִּ֣י מִשְׁפָּטִי֩ לֶאֱסֹ֨ף גּוֹיִ֜ם לְקָבְצִ֣י מַמְלָכ֗וֹת לִשְׁפֹּ֨ךְ עֲלֵיהֶ֤ם זַעְמִי֙ כֹּ֚ל חֲר֣וֹן אַפִּ֔י כִּ֚י בְּאֵ֣שׁ קִנְאָתִ֔י תֵּאָכֵ֖ל כָּל־הָאָֽרֶץ׃

Przeto wyczekujcie Mnie, rzecze Wiekuisty, na dzień gdy powstanę jako świadek! Gdyż postanowiłem zebrać narody, zgromadzić królestwa, wylać na nie gniew Mój, całą zapalczywość Moję. Albowiem ogniem żarliwości Mojej pochłoniętą będzie ziemia cała. 

כִּֽי־אָ֛ז אֶהְפֹּ֥ךְ אֶל־עַמִּ֖ים שָׂפָ֣ה בְרוּרָ֑ה לִקְרֹ֤א כֻלָּם֙ בְּשֵׁ֣ם יְהוָ֔ה לְעָבְד֖וֹ שְׁכֶ֥ם אֶחָֽד׃

A wtedy nadam ludom mowę jasną, aby wzywały wszystkie imienia Wiekuistego, a służyły Mu jednomyślnie. 

מֵעֵ֖בֶר לְנַֽהֲרֵי־כ֑וּשׁ עֲתָרַי֙ בַּת־פוּצַ֔י יוֹבִל֖וּן מִנְחָתִֽי׃

Z drugiej strony rzek kuszyckich tłumy Moje rozproszone dary Mi sprowadzą. 

בַּיּ֣וֹם הַה֗וּא לֹ֤א תֵב֙וֹשִׁי֙ מִכֹּ֣ל עֲלִילֹתַ֔יִךְ אֲשֶׁ֥ר פָּשַׁ֖עַתְּ בִּ֑י כִּי־אָ֣ז ׀ אָסִ֣יר מִקִּרְבֵּ֗ךְ עַלִּיזֵי֙ גַּאֲוָתֵ֔ךְ וְלֹֽא־תוֹסִ֧פִי לְגָבְהָ֛ה ע֖וֹד בְּהַ֥ר קָדְשִֽׁי׃

Dnia onego nie powstydzisz się już wszystkich postępków twoich, którymi wykroczyłaś przeciw Mnie. Bo wtedy usunę z pośród ciebie zachwyconych sławą swoją, a nie będziesz się pyszniła więcej na górze Mej świętej. 

וְהִשְׁאַרְתִּ֣י בְקִרְבֵּ֔ךְ עַ֥ם עָנִ֖י וָדָ֑ל וְחָס֖וּ בְּשֵׁ֥ם יְהוָֽה׃

I zachowam wpośród ciebie lud uniżony i skromny, a znajdą oni ochronę w imieniu Wiekuistego. 

שְׁאֵרִ֨ית יִשְׂרָאֵ֜ל לֹֽא־יַעֲשׂ֤וּ עַוְלָה֙ וְלֹא־יְדַבְּר֣וּ כָזָ֔ב וְלֹֽא־יִמָּצֵ֥א בְּפִיהֶ֖ם לְשׁ֣וֹן תַּרְמִ֑ית כִּֽי־הֵ֛מָּה יִרְע֥וּ וְרָבְצ֖וּ וְאֵ֥ין מַחֲרִֽיד׃ (ס)

Szczątki Israela nie dopuszczą się krzywdy i nie będą prawiły kłamstwa a nie znajdzie się w ustach ich język podstępny. I tak paść będą i wylegiwać się, a nikt nie wystraszy. 

רָנִּי֙ בַּת־צִיּ֔וֹן הָרִ֖יעוּ יִשְׂרָאֵ֑ל שִׂמְחִ֤י וְעָלְזִי֙ בְּכָל־לֵ֔ב בַּ֖ת יְרוּשָׁלִָֽם׃

Wesel się córo Cyońska, wykrzykuj Israelu! Ciesz się i raduj całem sercem córo Jerozolimy! 

הֵסִ֤יר יְהוָה֙ מִשְׁפָּטַ֔יִךְ פִּנָּ֖ה אֹֽיְבֵ֑ךְ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֤ל ׀ יְהוָה֙ בְּקִרְבֵּ֔ךְ לֹא־תִֽירְאִ֥י רָ֖ע עֽוֹד׃

Usunął Wiekuisty sądy nad tobą, uprzątnął wroga twojego! Królem Israela Wiekuisty w pośród ciebie: nie ujrzeć ci więcej niedoli. 

בַּיּ֣וֹם הַה֔וּא יֵאָמֵ֥ר לִירֽוּשָׁלִַ֖ם אַל־תִּירָ֑אִי צִיּ֖וֹן אַל־יִרְפּ֥וּ יָדָֽיִךְ׃

Dnia onego powiedzą do Jerozolimy: Nie bój się! Cyonie, niechaj nie opadają ręce twoje! 

יְהוָ֧ה אֱלֹהַ֛יִךְ בְּקִרְבֵּ֖ך גִּבּ֣וֹר יוֹשִׁ֑יעַ יָשִׂ֨ישׂ עָלַ֜יִךְ בְּשִׂמְחָ֗ה יַחֲרִישׁ֙ בְּאַ֣הֲבָת֔וֹ יָגִ֥יל עָלַ֖יִךְ בְּרִנָּֽה׃

Wiekuisty Bóg twój wpośród ciebie, który wspomódz może; cieszy się On tobą szczerze, milczy w miłości Swojej, weseli się tobą w głośnem uniesieniu. 

נוּגֵ֧י מִמּוֹעֵ֛ד אָסַ֖פְתִּי מִמֵּ֣ךְ הָי֑וּ מַשְׂאֵ֥ת עָלֶ֖יהָ חֶרְפָּֽה׃

Znękanych, bawiących z dala od uroczystych zgromadzeń zbiorę, twoimi wszak są ci, na których hańba ciąży. 

הִנְנִ֥י עֹשֶׂ֛ה אֶת־כָּל־מְעַנַּ֖יִךְ בָּעֵ֣ת הַהִ֑יא וְהוֹשַׁעְתִּ֣י אֶת־הַצֹּלֵעָ֗ה וְהַנִּדָּחָה֙ אֲקַבֵּ֔ץ וְשַׂמְתִּים֙ לִתְהִלָּ֣ה וּלְשֵׁ֔ם בְּכָל־הָאָ֖רֶץ בָּשְׁתָּֽם׃

Oto zgniotę wszystkich ciemięzców twoich czasu onego, i ocalę na bok usuniętych, a rozproszonych zgromadzę i uczynię ich chlubą i chwałą na każdej ziemi, na której hańbę ponosili. 

בָּעֵ֤ת הַהִיא֙ אָבִ֣יא אֶתְכֶ֔ם וּבָעֵ֖ת קַבְּצִ֣י אֶתְכֶ֑ם כִּֽי־אֶתֵּ֨ן אֶתְכֶ֜ם לְשֵׁ֣ם וְלִתְהִלָּ֗ה בְּכֹל֙ עַמֵּ֣י הָאָ֔רֶץ בְּשׁוּבִ֧י אֶת־שְׁבוּתֵיכֶ֛ם לְעֵינֵיכֶ֖ם אָמַ֥ר יְהוָֽה׃

Onego to czasu sprowadzię was, i onego czasu was zgromadzę: bo uczynię was chwałą i chlubą między wszystkimi ludami ziemi, gdy sprowadzę brańców waszych przed oczyma waszemi, rzecze Wiekuisty.