Gênesis 29
וַיִּשָּׂ֥א יַעֲקֹ֖ב רַגְלָ֑יו וַיֵּ֖לֶךְ אַ֥רְצָה בְנֵי־קֶֽדֶם׃
Então pôs-se Jacó a caminho e <span class="x" onmousemove="Show('perush','Hebraico: A forma correta de entender o verbo “ir” aqui, é “para ir” ou “indo” (“ללכת”), apesar da forma em que aparece (“וילך”) - conforme escreveram grandes hebraístas do passado, como o próprio rab Sa’ádia Gaon e rabi Abraham Ibn-’Ezrá.');" onmouseout="Hide('perush');">chegou</span> à terra dos <span class="x" onmousemove="Show('perush','Refere-se à região babilônica, que fica ao leste da Terra de Israel.');" onmouseout="Hide('perush');">filhos do Oriente</span>.
וַיַּ֞רְא וְהִנֵּ֧ה בְאֵ֣ר בַּשָּׂדֶ֗ה וְהִנֵּה־שָׁ֞ם שְׁלֹשָׁ֤ה עֶדְרֵי־צֹאן֙ רֹבְצִ֣ים עָלֶ֔יהָ כִּ֚י מִן־הַבְּאֵ֣ר הַהִ֔וא יַשְׁק֖וּ הָעֲדָרִ֑ים וְהָאֶ֥בֶן גְּדֹלָ֖ה עַל־פִּ֥י הַבְּאֵֽר׃
E olhando, viu ali um poço no campo, e três rebanhos de ovelhas deitadas junto dele; pois desse poço se dava de beber aos rebanhos; e havia uma grande pedra sobre a boca do poço.
וְנֶאֶסְפוּ־שָׁ֣מָּה כָל־הָעֲדָרִ֗ים וְגָלֲל֤וּ אֶת־הָאֶ֙בֶן֙ מֵעַל֙ פִּ֣י הַבְּאֵ֔ר וְהִשְׁק֖וּ אֶת־הַצֹּ֑אן וְהֵשִׁ֧יבוּ אֶת־הָאֶ֛בֶן עַל־פִּ֥י הַבְּאֵ֖ר לִמְקֹמָֽהּ׃
Ajuntavam-se ali todos os rebanhos; os pastores removiam a pedra da boca do poço, davam de beber às ovelhas e tornavam a pôr a pedra no seu lugar sobre a boca do poço.
וַיֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ יַעֲקֹ֔ב אַחַ֖י מֵאַ֣יִן אַתֶּ֑ם וַיֹּ֣אמְר֔וּ מֵחָרָ֖ן אֲנָֽחְנוּ׃
Perguntou-lhes Jacó: Meus irmãos, donde sois? Responderam eles: Somos de Harã.
וַיֹּ֣אמֶר לָהֶ֔ם הַיְדַעְתֶּ֖ם אֶת־לָבָ֣ן בֶּן־נָח֑וֹר וַיֹּאמְר֖וּ יָדָֽעְנוּ׃
Perguntou-lhes mais: Conheceis a Labão, filho de Naor; Responderam: Conhecemos.
וַיֹּ֥אמֶר לָהֶ֖ם הֲשָׁל֣וֹם ל֑וֹ וַיֹּאמְר֣וּ שָׁל֔וֹם וְהִנֵּה֙ רָחֵ֣ל בִּתּ֔וֹ בָּאָ֖ה עִם־הַצֹּֽאן׃
Perguntou-lhes ainda: vai ele bem? Responderam: Vai bem; e eis ali Raquel, sua filha, que vem chegando com as ovelhas.
וַיֹּ֗אמֶר הֵ֥ן עוֹד֙ הַיּ֣וֹם גָּד֔וֹל לֹא־עֵ֖ת הֵאָסֵ֣ף הַמִּקְנֶ֑ה הַשְׁק֥וּ הַצֹּ֖אן וּלְכ֥וּ רְעֽוּ׃
Disse ele: Eis que ainda vai alto o dia; não é hora de se ajuntar o gado; dai de beber às ovelhas, e ide apascentá-las.
וַיֹּאמְרוּ֮ לֹ֣א נוּכַל֒ עַ֣ד אֲשֶׁ֤ר יֵאָֽסְפוּ֙ כָּל־הָ֣עֲדָרִ֔ים וְגָֽלֲלוּ֙ אֶת־הָאֶ֔בֶן מֵעַ֖ל פִּ֣י הַבְּאֵ֑ר וְהִשְׁקִ֖ינוּ הַצֹּֽאן׃
Responderam: Não podemos, até que todos os rebanhos se ajuntem, e seja removida a pedra da boca do poço; assim é que damos de beber às ovelhas.
עוֹדֶ֖נּוּ מְדַבֵּ֣ר עִמָּ֑ם וְרָחֵ֣ל ׀ בָּ֗אָה עִם־הַצֹּאן֙ אֲשֶׁ֣ר לְאָבִ֔יהָ כִּ֥י רֹעָ֖ה הִֽוא׃
Enquanto Jacó ainda lhes falava, chegou Raquel com as ovelhas de seu pai; porquanto era ela quem as apascentava.
וַיְהִ֡י כַּאֲשֶׁר֩ רָאָ֨ה יַעֲקֹ֜ב אֶת־רָחֵ֗ל בַּת־לָבָן֙ אֲחִ֣י אִמּ֔וֹ וְאֶת־צֹ֥אן לָבָ֖ן אֲחִ֣י אִמּ֑וֹ וַיִּגַּ֣שׁ יַעֲקֹ֗ב וַיָּ֤גֶל אֶת־הָאֶ֙בֶן֙ מֵעַל֙ פִּ֣י הַבְּאֵ֔ר וַיַּ֕שְׁקְ אֶת־צֹ֥אן לָבָ֖ן אֲחִ֥י אִמּֽוֹ׃
Quando Jacó viu a Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, e as ovelhas de Labão, irmão de sua mãe, chegou-se, revolveu a pedra da boca do poço e deu de beber às ovelhas de Labão, irmão de sua mãe.
וַיִּשַּׁ֥ק יַעֲקֹ֖ב לְרָחֵ֑ל וַיִּשָּׂ֥א אֶת־קֹל֖וֹ וַיֵּֽבְךְּ׃
Então Jacó beijou a Raquel e, levantando a voz, chorou.
וַיַּגֵּ֨ד יַעֲקֹ֜ב לְרָחֵ֗ל כִּ֣י אֲחִ֤י אָבִ֙יהָ֙ ה֔וּא וְכִ֥י בֶן־רִבְקָ֖ה ה֑וּא וַתָּ֖רָץ וַתַּגֵּ֥ד לְאָבִֽיהָ׃
E Jacó anunciou a Raquel que ele era <span class="x" onmousemove="Show('perush','Quer dizer: familiar de seu pai, querendo dizer que era filho da irmã de Laban. Do mesmo modo aparece a expressão “irmão” no cap. 13:8.');" onmouseout="Hide('perush');">irmão</span> de seu pai, e que era filho de Rebeca. Raquel, pois foi correndo para anunciá-lo a, seu pai.
וַיְהִי֩ כִשְׁמֹ֨עַ לָבָ֜ן אֶת־שֵׁ֣מַע ׀ יַעֲקֹ֣ב בֶּן־אֲחֹת֗וֹ וַיָּ֤רָץ לִקְרָאתוֹ֙ וַיְחַבֶּק־לוֹ֙ וַיְנַשֶּׁק־ל֔וֹ וַיְבִיאֵ֖הוּ אֶל־בֵּית֑וֹ וַיְסַפֵּ֣ר לְלָבָ֔ן אֵ֥ת כָּל־הַדְּבָרִ֖ים הָאֵֽלֶּה׃
Quando Labão ouviu essas novas de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o levou à sua casa. E Jacó relatou a Labão todas essas, coisas.
וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ לָבָ֔ן אַ֛ךְ עַצְמִ֥י וּבְשָׂרִ֖י אָ֑תָּה וַיֵּ֥שֶׁב עִמּ֖וֹ חֹ֥דֶשׁ יָמִֽים׃
Disse-lhe Labão: Verdadeiramente tu és meu osso e minha carne. E Jacó ficou com ele um mês inteiro.
וַיֹּ֤אמֶר לָבָן֙ לְיַעֲקֹ֔ב הֲכִי־אָחִ֣י אַ֔תָּה וַעֲבַדְתַּ֖נִי חִנָּ֑ם הַגִּ֥ידָה לִּ֖י מַה־מַּשְׂכֻּרְתֶּֽךָ׃
Depois perguntou Labão a Jacó: Por seres meu irmão hás de servir-me de graça? Declara-me, qual será o teu salário?
וּלְלָבָ֖ן שְׁתֵּ֣י בָנ֑וֹת שֵׁ֤ם הַגְּדֹלָה֙ לֵאָ֔ה וְשֵׁ֥ם הַקְּטַנָּ֖ה רָחֵֽל׃
Ora, Labão tinha duas filhas; o nome da mais velha era Léia, e o da mais moça Raquel.
וְעֵינֵ֥י לֵאָ֖ה רַכּ֑וֹת וְרָחֵל֙ הָֽיְתָ֔ה יְפַת־תֹּ֖אַר וִיפַ֥ת מַרְאֶֽה׃
Léia tinha os <span class="x" onmousemove="Show('perush','O termo “rakh” (forma singular de “racôt”) nada tem a ver com enfermo, ou qualquer sentido parecido. Significa literalmente “delicado”, “suave”, ou similar. Pessoas que não têm plena compreensão do que é a natureza humana, não hesita em deturpar o verdadeiro sentido das palavras, quando se lhes parece difícil a compreensão de determinada forma de proceder. Certos homens preferem o olhar forte de uma mulher, do que o olhar feminino de outra, e como dizem no Brasil: “Gôsto, não se discute!”');" onmouseout="Hide('perush');">olhos enfermos</span>, enquanto que Raquel era formosa de porte e de semblante.
וַיֶּאֱהַ֥ב יַעֲקֹ֖ב אֶת־רָחֵ֑ל וַיֹּ֗אמֶר אֶֽעֱבָדְךָ֙ שֶׁ֣בַע שָׁנִ֔ים בְּרָחֵ֥ל בִּתְּךָ֖ הַקְּטַנָּֽה׃
Jacó, porquanto amava a Raquel, disse: Sete anos te servirei para ter a <span class="x" onmousemove="Show('perush','“... Os conselhos do ímpio são falsos.” - Explanara rab Saádia Gaon em Provérbios 12:5 que Jacob por saber com quem estava lidando, não deixara nenhum campo para a enganosidade: Após dizer “Raquel”, disse “...tua filha”, para que não trocasse por outra “Raquel”; acrescentou “...a mais moça” para que não trouxesse outra filha, mudando lhes os nomes. De nada lhe serviu, e foi enganado do mesmo modo.');" onmouseout="Hide('perush');">Raquel, tua filha mais moça</span>.
וַיֹּ֣אמֶר לָבָ֗ן ט֚וֹב תִּתִּ֣י אֹתָ֣הּ לָ֔ךְ מִתִּתִּ֥י אֹתָ֖הּ לְאִ֣ישׁ אַחֵ֑ר שְׁבָ֖ה עִמָּדִֽי׃
Respondeu Labão: Melhor é que eu a dê a ti do que a outro; fica comigo.
וַיַּעֲבֹ֧ד יַעֲקֹ֛ב בְּרָחֵ֖ל שֶׁ֣בַע שָׁנִ֑ים וַיִּהְי֤וּ בְעֵינָיו֙ כְּיָמִ֣ים אֲחָדִ֔ים בְּאַהֲבָת֖וֹ אֹתָֽהּ׃
Assim <span class="x" onmousemove="Show('perush','Disse R. Abraham ben-Chelomô que disse Rav Saádia Gaon que o escrito torna a relatar que trabalhou Jacob sete anos, para dar ênfase à importância do preceito, mostrando como se esforçara Jacob pelo casamento, trabalhando e fazendo guardia sobre o rebanho de Laban. - (Os 12:13 [12:12 na versão traduzida])');" onmouseout="Hide('perush');">serviu Jacó sete anos por causa de Raquel</span>; e estes lhe pareciam como poucos dias, pelo muito que a amava.
וַיֹּ֨אמֶר יַעֲקֹ֤ב אֶל־לָבָן֙ הָבָ֣ה אֶת־אִשְׁתִּ֔י כִּ֥י מָלְא֖וּ יָמָ֑י וְאָב֖וֹאָה אֵלֶֽיהָ׃
Então Jacó disse a Labão: Dá-me minha mulher, porque o tempo já está cumprido; para que eu a tome por mulher.
וַיֶּאֱסֹ֥ף לָבָ֛ן אֶת־כָּל־אַנְשֵׁ֥י הַמָּק֖וֹם וַיַּ֥עַשׂ מִשְׁתֶּֽה׃
Reuniu, pois, Labão todos os homens do lugar, e fez um banquete.
וַיְהִ֣י בָעֶ֔רֶב וַיִּקַּח֙ אֶת־לֵאָ֣ה בִתּ֔וֹ וַיָּבֵ֥א אֹתָ֖הּ אֵלָ֑יו וַיָּבֹ֖א אֵלֶֽיהָ׃
 tarde tomou a Léia, sua filha e a trouxe a Jacó, que esteve com ela.
וַיִּתֵּ֤ן לָבָן֙ לָ֔הּ אֶת־זִלְפָּ֖ה שִׁפְחָת֑וֹ לְלֵאָ֥ה בִתּ֖וֹ שִׁפְחָֽה׃
E Labão deu sua serva Zilpa por serva a Léia, sua filha.
וַיְהִ֣י בַבֹּ֔קֶר וְהִנֵּה־הִ֖וא לֵאָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר אֶל־לָבָ֗ן מַה־זֹּאת֙ עָשִׂ֣יתָ לִּ֔י הֲלֹ֤א בְרָחֵל֙ עָבַ֣דְתִּי עִמָּ֔ךְ וְלָ֖מָּה רִמִּיתָֽנִי׃
Quando amanheceu, eis que era Léia; pelo que perguntou Jacó a Labão: Que é isto que me fizeste? Porventura não te servi em troca de Raquel? Por que, então, me enganaste?
וַיֹּ֣אמֶר לָבָ֔ן לֹא־יֵעָשֶׂ֥ה כֵ֖ן בִּמְקוֹמֵ֑נוּ לָתֵ֥ת הַצְּעִירָ֖ה לִפְנֵ֥י הַבְּכִירָֽה׃
Respondeu Labão: Não se faz assim em nossa terra; não se dá a menor antes da primogênita.
מַלֵּ֖א שְׁבֻ֣עַ זֹ֑את וְנִתְּנָ֨ה לְךָ֜ גַּם־אֶת־זֹ֗את בַּעֲבֹדָה֙ אֲשֶׁ֣ר תַּעֲבֹ֣ד עִמָּדִ֔י ע֖וֹד שֶֽׁבַע־שָׁנִ֥ים אֲחֵרֽוֹת׃
Cumpre a semana desta; então te daremos também a outra, pelo trabalho de outros sete anos que ainda me servirás.
וַיַּ֤עַשׂ יַעֲקֹב֙ כֵּ֔ן וַיְמַלֵּ֖א שְׁבֻ֣עַ זֹ֑את וַיִּתֶּן־ל֛וֹ אֶת־רָחֵ֥ל בִּתּ֖וֹ ל֥וֹ לְאִשָּֽׁה׃
Assim fez Jacó, e cumpriu a semana de Léia; depois Labão lhe deu por mulher sua filha Raquel.
וַיִּתֵּ֤ן לָבָן֙ לְרָחֵ֣ל בִּתּ֔וֹ אֶת־בִּלְהָ֖ה שִׁפְחָת֑וֹ לָ֖הּ לְשִׁפְחָֽה׃
E Labão deu sua serva Bila por serva a Raquel, sua filha.
וַיָּבֹא֙ גַּ֣ם אֶל־רָחֵ֔ל וַיֶּאֱהַ֥ב גַּֽם־אֶת־רָחֵ֖ל מִלֵּאָ֑ה וַיַּעֲבֹ֣ד עִמּ֔וֹ ע֖וֹד שֶֽׁבַע־שָׁנִ֥ים אֲחֵרֽוֹת׃
Então Jacó esteve também com Raquel; e amou a Raquel muito mais do que a Léia; e serviu com Labão ainda outros sete anos.
וַיַּ֤רְא יְהוָה֙ כִּֽי־שְׂנוּאָ֣ה לֵאָ֔ה וַיִּפְתַּ֖ח אֶת־רַחְמָ֑הּ וְרָחֵ֖ל עֲקָרָֽה׃
<span class="x" onmousemove="Show('perush','Deveria ser traduzido “Por haver visto que era Lá desprezada ...”');" onmouseout="Hide('perush');">Viu, pois, o SENHOR que Léia</span> era desprezada e tornou-lhe fecunda a madre; Raquel, porém, era estéril.
וַתַּ֤הַר לֵאָה֙ וַתֵּ֣לֶד בֵּ֔ן וַתִּקְרָ֥א שְׁמ֖וֹ רְאוּבֵ֑ן כִּ֣י אָֽמְרָ֗ה כִּֽי־רָאָ֤ה יְהוָה֙ בְּעָנְיִ֔י כִּ֥י עַתָּ֖ה יֶאֱהָבַ֥נִי אִישִֽׁי׃
E Léia <span class="x" onmousemove="Show('perush','É algo inefavelmente importante para as mulheres semitas a fecundidade, em oposto ao modo de pensar ocidental. Mulher sem filhos entre judeus e árabes sentem-se inúteis e desoladas. A preocupação de cuidar da beleza física é menos importante entre as semitas, do que de dar filhos a seu esposo. Isto explica a reação de Raquel no cap. seguinte.');" onmouseout="Hide('perush');">concebeu</span> e deu à luz um filho, a quem chamou <span class="x" onmousemove="Show('perush','“Vêde: um filho!”, como que dizendo: “Vêde: [Deus me compensou, e concedeu-me] um filho!');" onmouseout="Hide('perush');">Rúben</span>; pois disse: Porque o SENHOR atendeu à minha aflição; agora me amará meu marido.
וַתַּ֣הַר עוֹד֮ וַתֵּ֣לֶד בֵּן֒ וַתֹּ֗אמֶר כִּֽי־שָׁמַ֤ע יְהוָה֙ כִּֽי־שְׂנוּאָ֣ה אָנֹ֔כִי וַיִּתֶּן־לִ֖י גַּם־אֶת־זֶ֑ה וַתִּקְרָ֥א שְׁמ֖וֹ שִׁמְעֽוֹן׃
Concebeu outra vez, e deu à luz um filho; e disse: Porquanto o SENHOR ouviu que eu era desprezada, deu-me também este. E lhe chamou <span class="x" onmousemove="Show('perush','Deriva do verbo hebraico “ouvir” (“chama’” - “Chime’on” ), em alusão ao ouvir Deus suas preces.');" onmouseout="Hide('perush');">Simeão</span>.
וַתַּ֣הַר עוֹד֮ וַתֵּ֣לֶד בֵּן֒ וַתֹּ֗אמֶר עַתָּ֤ה הַפַּ֙עַם֙ יִלָּוֶ֤ה אִישִׁי֙ אֵלַ֔י כִּֽי־יָלַ֥דְתִּי ל֖וֹ שְׁלֹשָׁ֣ה בָנִ֑ים עַל־כֵּ֥ן קָרָֽא־שְׁמ֖וֹ לֵוִֽי׃
Concebeu ainda outra vez e deu à luz um filho e disse: Agora esta vez se <span class="x" onmousemove="Show('perush','Em hebraico, apesar da difícil tradução devido à forma semítica distante da latina, seria uma espécie de reforço, por expressão linguística. É dito aqui literalmente: “...meu esposo acompanhará a si mesmo, direcionando-se a mim”, como que reforçando a aproximação de Jacob a ela.');" onmouseout="Hide('perush');">unirá</span> meu marido a mim, porque três filhos lhe tenho dado. Portanto lhe chamou <span class="x" onmousemove="Show('perush','Derivado de “levaiá”, acompanhamento.');" onmouseout="Hide('perush');">Levi</span>.
וַתַּ֨הַר ע֜וֹד וַתֵּ֣לֶד בֵּ֗ן וַתֹּ֙אמֶר֙ הַפַּ֙עַם֙ אוֹדֶ֣ה אֶת־יְהוָ֔ה עַל־כֵּ֛ן קָרְאָ֥ה שְׁמ֖וֹ יְהוּדָ֑ה וַֽתַּעֲמֹ֖ד מִלֶּֽדֶת׃
De novo concebeu e deu à luz um filho; e disse: Esta vez <span class="x" onmousemove="Show('perush','Louvarei aqui deve ser entendido como: “Agradecerei...!”. Coloco esta nota pela confusão que há nos termos louvor, ação de graças e enaltecimento em português.');" onmouseout="Hide('perush');">louvarei</span> ao SENHOR. Por isso lhe chamou <span class="x" onmousemove="Show('perush','Deriva de “hodaiá”, expressão de agradecimento. Um sacrifício era feito no Templo que levava o nome “todá”, por agradecimento, pelo que esta palavra é usada no hebraico atual como “obrigado” em português. É da mesma raiz do nome de Judá (Iehudá).');" onmouseout="Hide('perush');">Judá</span>. E cessou de ter filhos.