וַיֹּ֣אמֶר אֵלַי֮ אַל־תִּירָ֣א דָנִיֵּאל֒ כִּ֣י ׀ מִן־הַיּ֣וֹם הָרִאשׁ֗וֹן אֲשֶׁ֨ר נָתַ֧תָּ אֶֽת־לִבְּךָ֛ לְהָבִ֧ין וּלְהִתְעַנּ֛וֹת לִפְנֵ֥י אֱלֹהֶ֖יךָ נִשְׁמְע֣וּ דְבָרֶ֑יךָ וַאֲנִי־בָ֖אתִי בִּדְבָרֶֽיךָ׃
At sinabi niya sa akin: “Huwag kang matakot, Daniel, sapagkat mula sa unang araw na itinuon mo ang iyong puso upang makaunawa at upang pahirapan ang iyong sarili sa pag-aayuno sa harap ng iyong Diyos, dininig na ang iyong mga salita, at dahil sa iyong mga salita ay naparito ako.
Wala pa kaming makukuhang komentaryo para sa talatang ito sa ngayon. Pakisubukang muli mamaya.