Isaias 16

Kabanata 16

א שִׁלְחוּ־כַ֥ר מֹשֵֽׁל־אֶ֖רֶץ מִסֶּ֣לַע מִדְבָּ֑רָה אֶל־הַ֖ר בַּת־צִיּֽוֹן׃
1 Ipadala ninyo ang mga tupa ng namumuno sa lupain mula sa Sela sa dakong ilang, hanggang sa bundok ng anak na babae ng Zion.
ב וְהָיָ֥ה כְעוֹף־נוֹדֵ֖ד קֵ֣ן מְשֻׁלָּ֑ח תִּֽהְיֶ֙ינָה֙ בְּנ֣וֹת מוֹאָ֔ב מַעְבָּרֹ֖ת לְאַרְנֽוֹן׃
2 At mangyayari na tulad ng ibong palaboy, tulad ng mga inakay na itinaboy mula sa pugad, gayon ang magiging kalagayan ng mga anak na babae ng Moab sa mga tawiran ng Arnon.
ג הביאו [הָבִ֤יאִי] עֵצָה֙ עֲשׂ֣וּ פְלִילָ֔ה שִׁ֧יתִי כַלַּ֛יִל צִלֵּ֖ךְ בְּת֣וֹךְ צָהֳרָ֑יִם סַתְּרִי֙ נִדָּחִ֔ים נֹדֵ֖ד אַל־תְּגַלִּֽי׃
3 Magdala ka ng payo, gumawa kayo ng makatarungang pasya; gawin mong tulad ng gabi ang iyong lilim sa kalagitnaan ng tanghali; itago mo ang mga itinaboy, huwag mong ipagkanulo ang palaboy.
ד יָג֤וּרוּ בָךְ֙ נִדָּחַ֔י מוֹאָ֛ב הֱוִי־סֵ֥תֶר לָ֖מוֹ מִפְּנֵ֣י שׁוֹדֵ֑ד כִּֽי־אָפֵ֤ס הַמֵּץ֙ כָּ֣לָה שֹׁ֔ד תַּ֥מּוּ רֹמֵ֖ס מִן־הָאָֽרֶץ׃
4 Hayaan mong manirahan sa iyo ang aking mga itinaboy, O Moab; maging kublihan ka nila mula sa mandarambong. Sapagkat wala na ang mapaniil, natapos na ang pandarambong, naglaho na sa lupain ang mga yumuyurak.
ה וְהוּכַ֤ן בַּחֶ֙סֶד֙ כִּסֵּ֔א וְיָשַׁ֥ב עָלָ֛יו בֶּאֱמֶ֖ת בְּאֹ֣הֶל דָּוִ֑ד שֹׁפֵ֛ט וְדֹרֵ֥שׁ מִשְׁפָּ֖ט וּמְהִ֥ר צֶֽדֶק׃
5 At itatatag sa kagandahang-loob ang isang trono, at sa katapatan ay uupo roon, sa tolda ni David, ang isang humahatol at nagsisiyasat ng katarungan, at maagap sa paggawa ng katuwiran.
ו שָׁמַ֥עְנוּ גְאוֹן־מוֹאָ֖ב גֵּ֣א מְאֹ֑ד גַּאֲוָת֧וֹ וּגְאוֹנ֛וֹ וְעֶבְרָת֖וֹ לֹא־כֵ֥ן בַּדָּֽיו׃ (ס)
6 Narinig namin ang kapalaluan ng Moab, na lubhang palalo: ang kanyang kahambugan, ang kanyang kapalaluan, at ang kanyang poot; hindi totoo ang kanyang mga paghahambog.
ז לָכֵ֗ן יְיֵלִ֥יל מוֹאָ֛ב לְמוֹאָ֖ב כֻּלֹּ֣ה יְיֵלִ֑יל לַאֲשִׁישֵׁ֧י קִיר־חֲרֶ֛שֶׂת תֶּהְגּ֖וּ אַךְ־נְכָאִֽים׃
7 Kaya't tatangis ang Moab dahil sa Moab, tatangis silang lahat; dahil sa mga pader ng Kir-hareset ay mananaghoy kayo, lubos na wasak.
ח כִּ֣י שַׁדְמוֹת֩ חֶשְׁבּ֨וֹן אֻמְלָ֜ל גֶּ֣פֶן שִׂבְמָ֗ה בַּעֲלֵ֤י גוֹיִם֙ הָלְמ֣וּ שְׂרוּקֶּ֔יהָ עַד־יַעְזֵ֥ר נָגָ֖עוּ תָּ֣עוּ מִדְבָּ֑ר שְׁלֻ֣חוֹתֶ֔יהָ נִטְּשׁ֖וּ עָ֥בְרוּ יָֽם׃
8 Sapagkat nawasak ang mga bukirin ng Hesbon at ang puno ng ubas ng Sibma; dinurog ng mga panginoon ng mga bansa ang kanyang mga piling puno ng ubas. Umabot ang mga ito hanggang sa Jazer at gumala hanggang sa ilang; kumalat ang kanyang mga sanga at tumawid sa dagat.
ט עַל־כֵּ֡ן אֶבְכֶּ֞ה בִּבְכִ֤י יַעְזֵר֙ גֶּ֣פֶן שִׂבְמָ֔ה אֲרַיָּ֙וֶךְ֙ דִּמְעָתִ֔י חֶשְׁבּ֖וֹן וְאֶלְעָלֵ֑ה כִּ֧י עַל־קֵיצֵ֛ךְ וְעַל־קְצִירֵ֖ךְ הֵידָ֥ד נָפָֽל׃
9 Kaya't iiyak ako gaya ng pag-iyak ng Jazer para sa puno ng ubas ng Sibma. Didiligin kita ng aking mga luha, O Hesbon at Eleale, sapagkat sa iyong mga bunga ng tag-araw at sa iyong ani ay bumagsak ang sigaw ng mga mandarambong.
י וְנֶאֱסַ֨ף שִׂמְחָ֤ה וָגִיל֙ מִן־הַכַּרְמֶ֔ל וּבַכְּרָמִ֥ים לֹֽא־יְרֻנָּ֖ן לֹ֣א יְרֹעָ֑ע יַ֗יִן בַּיְקָבִ֛ים לֹֽא־יִדְרֹ֥ךְ הַדֹּרֵ֖ךְ הֵידָ֥ד הִשְׁבַּֽתִּי׃
10 Inalis na ang galak at ang kagalakan mula sa matabang bukirin; sa mga ubasan ay wala nang aawit, wala nang hihiyaw sa tuwa. Wala nang magpipisa ng alak sa mga pisaan ng ubas; pinatigil ko na ang masayang sigaw ng mga nagpipisa.
יא עַל־כֵּן֙ מֵעַ֣י לְמוֹאָ֔ב כַּכִּנּ֖וֹר יֶֽהֱמ֑וּ וְקִרְבִּ֖י לְקִ֥יר חָֽרֶשׂ׃
11 Kaya't ang aking kalooban ay dumaraing na tulad ng alpa dahil sa Moab, at ang aking kaibuturan dahil sa Kir-hares.
יב וְהָיָ֧ה כִֽי־נִרְאָ֛ה כִּֽי־נִלְאָ֥ה מוֹאָ֖ב עַל־הַבָּמָ֑ה וּבָ֧א אֶל־מִקְדָּשׁ֛וֹ לְהִתְפַּלֵּ֖ל וְלֹ֥א יוּכָֽל׃
12 At mangyayari, kapag nakita na napagod na ang Moab sa mataas na dako, papasok siya sa kanyang santuwaryo upang manalangin, ngunit hindi siya magtatagumpay.
יג זֶ֣ה הַדָּבָ֗ר אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֧ר יְהוָ֛ה אֶל־מוֹאָ֖ב מֵאָֽז׃
13 Ito ang salitang sinabi ng Walang-Hanggan tungkol sa Moab noong unang panahon.
יד וְעַתָּ֗ה דִּבֶּ֣ר יְהוָה֮ לֵאמֹר֒ בְּשָׁלֹ֤שׁ שָׁנִים֙ כִּשְׁנֵ֣י שָׂכִ֔יר וְנִקְלָה֙ כְּב֣וֹד מוֹאָ֔ב בְּכֹ֖ל הֶהָמ֣וֹן הָרָ֑ב וּשְׁאָ֥ר מְעַ֛ט מִזְעָ֖ר ל֥וֹא כַבִּֽיר׃ (ס)
14 At ngayon ay nagsalita ang Walang-Hanggan, na sinasabi: “Sa loob ng tatlong taon, gaya ng mga taon ng isang upahang manggagawa, ay hahamakin ang kaluwalhatian ng Moab, pati ang lahat ng kanyang napakaraming tao; at ang matitira ay kakaunting-kakaunti at walang lakas.”
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata