Job 17

Kabanata 17

א רוּחִ֣י חֻ֭בָּלָה יָמַ֥י נִזְעָ֗כוּ קְבָרִ֥ים לִֽי׃

1 Ang aking diwa ay nasira na, ang aking mga araw ay naputol na; ang libingan ay nakahanda na para sa akin.

ב אִם־לֹ֣א הֲ֭תֻלִים עִמָּדִ֑י וּ֝בְהַמְּרוֹתָ֗ם תָּלַ֥ן עֵינִֽי׃

2 Tunay ngang may mga manlilibak na kasama ko, at sa kanilang mga pang-iinis ay laging nakatitig ang aking mata.

ג שִֽׂימָה־נָּ֭א עָרְבֵ֣נִי עִמָּ֑ךְ מִֽי ה֝֗וּא לְיָדִ֥י יִתָּקֵֽעַ׃

3 Pakiusap, magbigay Ka ng panagot; Ikaw mismo ang managot para sa akin sa harap Mo. Sino pa ba ang makikipagkamay sa akin bilang pangako?

ד כִּֽי־לִ֭בָּם צָפַ֣נְתָּ מִּשָּׂ֑כֶל עַל־כֵּ֝֗ן לֹ֣א תְרֹמֵֽם׃

4 Sapagkat ang kanilang puso ay inilayo Mo sa pang-unawa; kaya hindi Mo sila itataas.

ה לְ֭חֵלֶק יַגִּ֣יד רֵעִ֑ים וְעֵינֵ֖י בָנָ֣יו תִּכְלֶֽנָה׃

5 Ang nagsasalita ng matatamis na pambobola sa kanyang mga kaibigan, ang mga mata ng kanyang mga anak ay manlalabo.

ו וְֽ֭הִצִּגַנִי לִמְשֹׁ֣ל עַמִּ֑ים וְתֹ֖פֶת לְפָנִ֣ים אֶֽהְיֶֽה׃

6 Ginawa Niya akong tampulan ng tuksuhan ng mga bayan, at para akong naging tambol sa harap ng mga tao.

ז וַתֵּ֣כַהּ מִכַּ֣עַשׂ עֵינִ֑י וִֽיצֻרַ֖י כַּצֵּ֣ל כֻּלָּֽם׃

7 Ang aking mata ay lumabo na dahil sa sama ng loob, at ang lahat ng aking mga bahagi ng katawan ay parang anino.

ח יָשֹׁ֣מּוּ יְשָׁרִ֣ים עַל־זֹ֑את וְ֝נָקִ֗י עַל־חָנֵ֥ף יִתְעֹרָֽר׃

8 Ang mga matuwid ay manggigilalas dahil dito, at ang walang-sala ay magpupuyos ng galit laban sa mapagkunwari.

ט וְיֹאחֵ֣ז צַדִּ֣יק דַּרְכּ֑וֹ וּֽטֳהָר־יָ֝דַ֗יִם יֹסִ֥יף אֹֽמֶץ׃

9 Gayunman, ang matuwid ay mananatili sa kanyang landas, at ang may malinis na mga kamay ay lalo pang lalakas.

י וְֽאוּלָ֗ם כֻּלָּ֣ם תָּ֭שֻׁבוּ וּבֹ֣אוּ נָ֑א וְלֹֽא־אֶמְצָ֖א בָכֶ֣ם חָכָֽם׃

10 Ngunit kayong lahat, bumalik kayo at lumapit kayo ngayon; at hindi ako makakatagpo ng isang marunong sa inyo.

יא יָמַ֣י עָ֭בְרוּ זִמֹּתַ֣י נִתְּק֑וּ מ֖וֹרָשֵׁ֣י לְבָבִֽי׃

11 Ang aking mga araw ay lumipas na, ang aking mga balak ay naputol na, pati ang mga kaisipang inangkin ng aking puso.

יב לַ֭יְלָה לְי֣וֹם יָשִׂ֑ימוּ א֝֗וֹר קָר֥וֹב מִפְּנֵי־חֹֽשֶׁךְ׃

12 Ginagawa nilang araw ang gabi para sa akin; ang liwanag ay napakaikli dahil sa kadiliman.

יג אִם־אֲ֭קַוֶּה שְׁא֣וֹל בֵּיתִ֑י בַּ֝חֹ֗שֶׁךְ רִפַּ֥דְתִּי יְצוּעָֽי׃

13 Kung ang inaasahan ko ay ang daigdig ng mga patay bilang aking tahanan, at sa kadiliman ay inilatag ko na ang aking higaan,

יד לַשַּׁ֣חַת קָ֭רָאתִי אָ֣בִי אָ֑תָּה אִמִּ֥י וַ֝אֲחֹתִ֗י לָֽרִמָּֽה׃

14 kung sa hukay ay sinabi ko, “Ikaw ang aking ama,” at sa uod, “Ikaw ang aking ina at ang aking kapatid na babae,”

טו וְ֭אַיֵּה אֵפ֣וֹ תִקְוָתִ֑י וְ֝תִקְוָתִ֗י מִ֣י יְשׁוּרֶֽנָּה׃

15 nasaan nga ang aking pag-asa? At ang aking pag-asa, sino ang makakakita nito?

טז בַּדֵּ֣י שְׁאֹ֣ל תֵּרַ֑דְנָה אִם־יַ֖חַד עַל־עָפָ֣ר נָֽחַת׃ (ס)

16 Ang aking mga bahagi ng katawan ay bababa sa daigdig ng mga patay, kapag sama-sama nang hihimlay sa alabok.