אִם־יִרְא֨וּ הָאֲנָשִׁ֜ים הָעֹלִ֣ים מִמִּצְרַ֗יִם מִבֶּ֨ן עֶשְׂרִ֤ים שָׁנָה֙ וָמַ֔עְלָה אֵ֚ת הָאֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר נִשְׁבַּ֛עְתִּי לְאַבְרָהָ֥ם לְיִצְחָ֖ק וּֽלְיַעֲקֹ֑ב כִּ֥י לֹא־מִלְא֖וּ אַחֲרָֽי׃
אױב די מענטשן װאָס זײַנען אַרױפֿגעגאַנגען פֿון מִצרַיִם, פֿון צװאַנציק יאָר אַלט און העכער, װעלן אָנזען די ערד, װאָס איך האָב צוגעשװאָרן צו אַבֿרהמען, צו יצחקן, און צו יעקבֿן! װײַל זײ זײַנען ניט געגאַנגען געטרײַ נאָך מיר.
Rav Hirsch
VV. 11 u. 12. מלאו אחרי ד׳ ,לא מלאו אחרי (siehe Kap. 14, 24). Das mangelnde Dagesch bedarf der Erklärung. Vielleicht bezeichnet es V. 11 den hohen Grad der von ihnen unerfüllt gebliebenen Pflichttreue. Nicht nur nicht im פיעל, nicht einmal im קל kann man von ihnen sagen, daß: מלאו אחרי. Im Gegensatz dazu heißt es denn auch von Kaleb und Josua, daß מלאו אחרי. Die Würdigkeit, ins Land zu kommen, setzt eben keinen hohen Grad der Pflichttreue voraus.