וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ אֲדֹנָ֔יו לֹ֤א נָסוּר֙ אֶל־עִ֣יר נָכְרִ֔י אֲשֶׁ֛ר לֹֽא־מִבְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל הֵ֑נָּה וְעָבַ֖רְנוּ עַד־גִּבְעָֽה׃
האָט זײַן האַר צו אים געזאָגט: מיר װעלן ניט אײַנקערן אין אַ שטאָט פֿון פֿרעמדע, װאָס איז ניט פֿון די קינדער פֿון ישׂראל; לאָמיר אַריבערגײן ביז גבֿעה.