זֶ֣ה הַדָּבָ֞ר אֲשֶׁר־צִוָּ֣ה יְהוָ֗ה לִבְנ֤וֹת צְלָפְחָד֙ לֵאמֹ֔ר לַטּ֥וֹב בְּעֵינֵיהֶ֖ם תִּהְיֶ֣ינָה לְנָשִׁ֑ים אַ֗ךְ לְמִשְׁפַּ֛חַת מַטֵּ֥ה אֲבִיהֶ֖ם תִּהְיֶ֥ינָה לְנָשִֽׁים׃
דאָס איז די זאַך װאָס גאָט האָט באַפֿױלן װעגן די טעכטער פֿון צלָפֿחָדן, אַזױ צו זאָגן: זײ מעגן װערן פֿאַר װײַבער צו דעם װאָס װעט װוילגעפֿעלן אין זײערע אױגן, אָבער אין דער משפּחה פֿון דעם שבֿט פֿון זײער פֿאָטער זאָלן זײ װערן פֿאַר װײַבער.
Rav Hirsch
זה הדבר אשר צוה ד׳. Die hohe Bedeutsamkeit des folgenden Gesetzes ist schon durch diese einleitenden Worte angekündigt. Nur noch einmal finden wir dieselbe Formel der Mitteilung geboten, bei צנצנת המן. Schmot 16, 16, wo der speziellen Fürsorge Gottes durch Bewahrung einer Flasche Manna ein ewiges Denkmal gestiftet werden soll, und auch sonst nur bei bedeutsam hervorragenden Institutionen im Munde Mosche, wie bei תרומת המשכן. (Schmot 35, 4), מלואים (Wajikra 8, 5 u. 9, 6), נדרים (Bamidbar 30, 2) und נחלה (daselbst 36, 6). Als gebotene Form der Mitteilung steht es nur hier und beim מן.