וַיֹּ֙אמֶר֙ מֶ֣לֶךְ מִצְרַ֔יִם לַֽמְיַלְּדֹ֖ת הָֽעִבְרִיֹּ֑ת אֲשֶׁ֨ר שֵׁ֤ם הָֽאַחַת֙ שִׁפְרָ֔ה וְשֵׁ֥ם הַשֵּׁנִ֖ית פּוּעָֽה׃
און דער מלך פֿון מִצריםֹ האָט גערעדט צו די ייִדישע הײבינס, װאָס דער נאָמען פֿון אײנער איז געװען שִפֿרָה, און דער נאָמען פֿון דער צװײטער פּועָה, און ער האָט געזאָגט:
Who is the Heir of Divine Things
[128] These virtues Moses, I think, spoke of in allegory when he named the midwives of the Hebrews, Zipporah and Phuah (Ex. 1:15), for Zipporah is by interpretation “bird” and Phuah “ruddy.” It is a special property of divine wisdom that it ever soars aloft like a bird, of human wisdom that it implants modesty and discretion; and a blush, where the matter calls for blushing, is the clearest proof of the presence of these qualities.