וְעַמֵּ֣י הָאָ֡רֶץ הַֽמְבִיאִים֩ אֶת־הַמַּקָּח֨וֹת וְכָל־שֶׁ֜בֶר בְּי֤וֹם הַשַּׁבָּת֙ לִמְכּ֔וֹר לֹא־נִקַּ֥ח מֵהֶ֛ם בַּשַּׁבָּ֖ת וּבְי֣וֹם קֹ֑דֶשׁ וְנִטֹּ֛שׁ אֶת־הַשָּׁנָ֥ה הַשְּׁבִיעִ֖ית וּמַשָּׁ֥א כָל־יָֽד׃
און די פֿעלקער פֿון לאַנד װאָס ברענגען סחוֹרות און אַלערלײ תּבֿואה אין טאָג פֿון שבת צו פֿאַרקױפֿן, זאָלן מיר פֿון זײ ניט קױפֿן אום שבת אָדער אין אַ הײליקן טאָג; און אַז מיר זאָלן אָפּלאָזן דאָס פֿעלד אין זיבעטן יאָר, און איטלעכן חובֿ.
Deuteronomy
And this is the statement of shemitah: suspend every creditor’s hand from his loan to his neighbor; he will not claim [it] from his neighbor or his brother because it was proclaimed shemitah to Adonoy.
Exodus
But on the seventh [year] you must let it rest, and abandon it [by not eating its produce], and let the needy among your people eat it. What they leave over, the beasts of the field can eat. Do the same with your vineyard and your olive [trees].