וַיֹּאמְרוּ֩ עַבְדֵ֨י פַרְעֹ֜ה אֵלָ֗יו עַד־מָתַי֙ יִהְיֶ֨ה זֶ֥ה לָ֙נוּ֙ לְמוֹקֵ֔שׁ שַׁלַּח֙ אֶת־הָ֣אֲנָשִׁ֔ים וְיַֽעַבְד֖וּ אֶת־יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיהֶ֑ם הֲטֶ֣רֶם תֵּדַ֔ע כִּ֥י אָבְדָ֖ה מִצְרָֽיִם׃
האָבן פַּרעהס קנעכט צו אים געזאָגט: ביז וואַנען װעט דערדאָזיקער אונדז זײַן פֿאַר אַ שטרױכלונג? לאָז אַװעק די לײַט, און זאָלן זײ דינען ה׳ זײער גאָט. צי נאָך װײסטו ניט אַז מִצרַיִם גײט אונטער?
Exodus
The king of Egypt was told that the people had fled. Pharaoh and his servants had a change of heart regarding the people, and they said, “What have we done? [How did] we release Israel from serving us?